G450

Man en blessure

Een meisje met rood haar, dikke bril en puisten komt de behandelkamer binnen. Zijn stelt zich voor als dokter-stagiair, zesdejaars. 'Zeg eens meneer, wat er is gebeurd?'
Meneer heeft na het hardlopen een douche genomen, stapt vervolgens met een been uit de douchekabine, glijdt uit en komt ongelukkig ten val. Er ligt bloed op de tegels, nadere inspectie leert dat er een 'hap' uit de linkerhiel is. De hiel ligt helemaal open en ik ben alleen thuis.
Drie kwartier later lig op op een bed in de eerste hulppost van het ziekenhuis. De dokter-stagiair verwijderd het noodverband en schrikt van de wond. 'Ik zal maar handschoenen aantrekken', bedenkt zij zich. Het doorbloede gaasje dat op de grond is gevallen wil zij opnieuw op de open wond leggen. Als ik daarover een opmerking maak, beseft zij haar eigen onhandigheid. Twee basisfouten binnen de minuut. De stagiar haast zich uit de kamer, op zoek naar de arts-leermeester.
De kordate verpleegster wekt neer vertrouwen en behandelt de wond zoals het hoort.
Ik mag weer naar huis, in de wetenschap dat mijn looptraining voor enige weken onvrijwilig onderbroken is. Een dag later heb ik mijn auto - een automaat - tot tweemaal toe op een parkeerplek voor gehandicapten neergezet. Zonder schroom. Elk nadeel heeft zo zijn voordeel.

Winterman?

Gesprek in de 1e klas coupé van de Sprinter op zonnige winterochtend:

"Zo, toch nog een wintertje. Ben jij een winterman?" 

"Nee, jij?"

"Nee, ik ook niet."

"Nooit gaan skiën?"

"Nee, dat heeft me nooit getrokken. Ik vind het zonde van mijn geld. Mijn vrouw trouwens ook."

"Ik kan ook het niet, skiën. Nooit gedaan. Ik weet niet of het nu nog zou kunnen leren, skiën."

"Ik ken mensen die hun zomervakantie hebben opgeofferd voor de wintersport." 

"Ja, die mensen heb je." 

"Nee, voor mij hoeft dat niet, wintersport." 

In het spoor van Herman

Mijn wielerteam DieOrval bezint zich op de jaarlijkse uitstap. De plannen en de route worden door een kernteam in het diepste geheim voorbereid en uitgewerkt. Wie niet tot de kern behoort moet het doen met de data, de naam Herman Van Springel en de toevoeging dat start en aankomst dit jaar in noordelijke richting zullen zijn. Over de Flandrien verscheen enkele maanden geleden een biografie. Wij kennen hem vooral als de renner die in 1968 in de slottijdrit de Tour verloor van onze Jan Janssen. Verder was deze bescheiden Vlaming vooral succesvol in de monsterklassieker Bordeaux-Parijs. In de scheurkalender van De Muur, die bij ons op het toilet hangt, kan ik verder niets over hem vinden. Geen ereplaats in de Ronde van Denemarken bijvoorbeeld. Tja, hoeveel noordelijk moet ja gaan om in het spoor van Herman Van Springel met DieOrval de kasseien uit het wegdek te fietsen? Aalst, suggereerde iemand, stad mijner dromen en van brouwerij De Gheest, producent van Safir pils en al lang ingelijfd door het AB Inbev concern. Waar dan ook DieOrval gaat koersen in 2012, we zullen wel zien. Al maken sommigen zich druk om de Orval-schaarste en wordt Safirpils als alternatieve vloeibare doping overwogen.

Verloren land

Wat is er toch aan de hand met mijn land, Nederland? Ik had de pech na vele jaren nog eens oud en nieuw door te brengen in mijn geboortestad. Mijn hoogbejaarde moeder vroeg om wat gezelschap op de laatste avond van het jaar. Wij keken naar oudejaarsprogramma's op tv en ons hartritme was hoger dan normaal. Buiten leek het wel oorlog. Noem mij gerust een vreemdeling, niet gewend aan duizendknallers en rotjes met de decibellen van een brisantgranaat. Paul de Leeuw op het scherm, maar het venster trilde bij iedere inslag van knalvuurwerk in plantsoen of aanpalende straten. En het was nog niet eens middernacht. Op het moment dat de klok het nieuwe jaar aankondigde begon generaal Mladic zijn slotoffensief. De buurman lanceerde een batterij vuurpijlen waar elke feldwebel jaloers op zou zijn geweest. Drie kwartier lang was de hemel verlicht met sterren van Chinese makelij. Wat bezielt simpele zielen om zoveel lawaai te produceren, voor duizenden euro's de lucht in te schieten? Ik begrijp het niet. Toen de rust langzaam terugkeerde - ver na middernacht en al een stuk in het nieuwe jaar - waagden wij het erop en probeerden de stad op een veilige manier te verlaten. Dat lukte en drie kwartier later passeerden wij de grens. Geen spoor meer van de oorlog. Generaal Mladic lag waarschijnlijk zijn roes uit te slapen. Blij dat wij niet in Nederland wonen.

Spaarkous snuift cultuur

Ze waren met 6000 vanuit heel Belgie (maar vooral uit Vlaanderen) met bussen naar Brussel gekomen voor een avondje opera. De spaarders en beleggers van Centea (en het Landbouwkrediet) waren door hun respectievelijke bankfilialen getrakteerd op een voorstelling van Nabucco, een eigentijdse bewerking van Verdi's opera uit 1842. Inplaats van handdoekensets en dozen wijn met oudjaar voor de trouwe klanten, bestond de gratificatie dit keer uit een spektakelstuk met wel 100 acteurs, muzikanten en zangers. Mijn dame en ik behoorden tot de gelukkigen, al vroegen wijn ons af wat het criterium is om te worden uitverkoren. Hoe dan ook, het publiek dat zich in weg baande naar Vorst Nationaal of in de smalle gangen van de nationale concerttempel probeerde bar of toilet te bereiken, stond model voor de spaarkous van Vlaanderen. De middenklasse die Belgie overeind houdt, de brave boeren en burgers die geen geld over de balk smijten maar zuinig leven en zoveel mogelijk opzij zetten. Kortom, goede mensen, de meeste van hen voor het eerst van hun leven in een concertzaal of bij een opera. Klanten van een kleine bank die tijdens Nabucco op de verkeerde momenten applaudiseren, tot grote ergernis van de dirigent, maar die rond middernacht met De Blauwvoet autocars en een tevreden gevoel de duisternis in reden, terug naar de bedstede, met complimenten voor de filiaalhouder die hen ook dit jaar niet had vergeten.