"You're going to the biggest party ever", zegt oma aan de vooravond van de marathon van New York. Oma is de oppasoma van Julia, de dochter van onze vrienden Frank en Arie. Oma liep de marathon in 1980 en 1981, "I think...". Het is halloween in Brooklyn en iedereen in de wijk rond Clintonstreet is vrolijk uitgedost. Heel New York loopt verkleed rond, blijkt als we later die avond in de metro zitten onderweg naar ons hotel in Newport aan de andere kant van de Hudson. Dit feest is nog maar het voorproefje van mijn grootste fuif ooit! De marathon op zondag 1 november is inderdaad overweldigend. Met 43.000 deelnemers en misschien wel twee miljoen knotsgekke New Yorkers en toeristen langs het parcours is dit inderdaad een hele bijzondere ervaring, waar ik gedurende 100 dagen intensief naar heb toegeleefd. Ik geniet volop, maar wil ook lekker lopen. En dat lukt. Ik voel dat er een tijd in zit onder de 4 uur. Niet slecht voor een eerste marathon. Maar ik heb nooit verder gelopen dan 32 kilometer. Het laatste kwart schijnt het moeilijkste te zijn: komt de man met de hamer langs of doet de endorfine zijn werk en loop je in een roes? Helaas blijft de roes achterwege, maar staat de man met de hamer dreigend op elke hoek. Mijn spieren protesteren, mijn maag is leeg. Ik kan niet anders dan vaart minderen. Daar gaat mijn mooie gemiddelde. Ik oog gelukkig nog fris en ik ben blij als ik over de finish loop. Mijn GPS klokt 4u12,44. Maar de officieuze uitslag, die de dag na de marathon in de New York Times staat, vermeldt 4u13,49. Volgens die lijst werd ik 19.839ste. In mijn leeftijdsgroep ben ik zelfs nummer 1538.
De finish in Central Park en de start bij de Verrazanobrug op Staten Island (grotere foto).
Tussentijden:
5 km 00:28:58
10 km 00:55:36
15 km 01:22:24
20 km 01:49:57
25 km 02:19:25
30 km 02:48:17
35 km 03:24:01
40 km 03:58:42
Finish 04:13:49
New York doet lopen minder pijn

Laatste reacties