G450

De buit is binnen!!

"You're going to the biggest party ever", zegt oma aan de vooravond van de marathon van New York. Oma is de oppasoma van Julia, de dochter van onze vrienden Frank en Arie. Oma liep de marathon in 1980 en 1981, "I think...". Het is halloween in Brooklyn en iedereen in de wijk rond Clintonstreet is vrolijk uitgedost. Heel New York loopt verkleed rond, blijkt als we later die avond in de metro zitten onderweg naar ons hotel in Newport aan de andere kant van de Hudson. Dit feest is nog maar het voorproefje van mijn grootste fuif ooit! De marathon op zondag 1 november is inderdaad overweldigend. Met 43.000 deelnemers en misschien wel twee miljoen knotsgekke New Yorkers en toeristen langs het parcours is dit inderdaad een hele bijzondere ervaring, waar ik gedurende 100 dagen intensief naar heb toegeleefd. Ik geniet volop, maar wil ook lekker lopen. En dat lukt. Ik voel dat er een tijd in zit onder de 4 uur. Niet slecht voor een eerste marathon. Maar ik heb nooit verder gelopen dan 32 kilometer. Het laatste kwart schijnt het moeilijkste te zijn: komt de man met de hamer langs of doet de endorfine zijn werk en loop je in een roes? Helaas blijft de roes achterwege, maar staat de man met de hamer dreigend op elke hoek. Mijn spieren protesteren, mijn maag is leeg. Ik kan niet anders dan vaart minderen. Daar gaat mijn mooie gemiddelde. Ik oog gelukkig nog fris en ik ben blij als ik over de finish loop. Mijn GPS klokt 4u12,44. Maar de officieuze uitslag, die de dag na de marathon in de New York Times staat, vermeldt 4u13,49. Volgens die lijst werd ik 19.839ste. In mijn leeftijdsgroep ben ik zelfs nummer 1538. 

 

De finish in Central Park en de start bij de Verrazanobrug op Staten Island (grotere foto). 

Tussentijden:

5 km 00:28:58      

10 km 00:55:36

15 km 01:22:24

20 km 01:49:57

25 km 02:19:25

30 km 02:48:17

35 km 03:24:01

40 km 03:58:42

Finish 04:13:49

Verslag NYC Marathon 09

 New York doet lopen minder pijn

It was 20 years ago today...

Berlijn, november 1989. V. kijkt door het gat in de Muur. Zij kwamen naar het Westen, wij reden naar het Oosten. Om opgelegde augurken te gaan eten bij de Oostduitse familie Nass en te luisteren naar een treurig strijkorkest in een restaurant in Leipzig, waar Polen op de markt goedkope spijkerbroeken verkochten. Europa zou veranderen, dat stond vast. 

Klaar voor de start

Vanavond mijn laatste training op Belgische bodem afgewerkt. En intussen maar voedsel stapelen om de tank te vullen voor de marathon. Na 13 weken voorbereiding vind ik het welletjes. Ik heb nu ruim 500 kilometer in de benen voor de 40ste marathon van New York. Dat is misschien niet veel, maar ik heb het trainingsschema nauwgezet gevolgd. Dus zou het moeten lukken om mijn eerste 42 km te voltooien. Zaterdag, de dag voor de marathon, doe ik waarschijnlijk mee aan de vriendschapsrun. Ik hoop er mijn collega's van de provincie te ontmoeten. En dan langs bij Arie voor een bord pasta.

In de database

Search by Name: SCHAMPERS, LAMBERTUS


 

Last Name	First Name	Entry Number	Accepted?	Age	City	State	Province	Country of Residency	Affiliated Team	Corp/Sponsor Team
SCHAMPERS	LAMBERTUS	446702	YES	M53	ASSE		VLAAMS-BRABANT	Belgium

 

Yes dus, ik ben accepted om deel te nemen aan de New York City Marathon. De website ziet er veelbelovend uit en in de database staat mijn naam, met het entrynumber. Dat is een hele geruststelling. Overigens loopt er ook een zekere Herbert Schampers uit Köln mee. Ik ben nog wel benieuwd naar mijn startnummer, omdat daarmee familie en vrienden je tijdens de race - indien je een chip om je veters hebt bevestigd - op afstand kunnen volgen. Nog even geduld dus.   

 

Duurloopje

Een laatste serieuze test, twee weken voor de marathon. Ben ik er klaar voor? Ik weet het eerlijk gezegd niet. De lange duurlopen voelen wel beter dan enkele weken geleden. Minder belastend voor mijn gewrichten, iets wat mij vertrouwen geeft. Alleen, veel verder dan 31 km kwam ik ook vandaag niet. Ineens last van hongerklop, te weinig gegeten. Daar moet ik dus nog wel op letten, ook tijdens de marathon. Misschien had ik ook wel iets teveel alcohol genuttigd, want het was dit weekeinde cultuur combineren met de marathontraining. Vrijdagavond naar het cultureel centrum geweest, abdijbiertje gedronken en thuis nog twee glazen wijn, zaterdag naar het filmfestival in Gent, gevolgd door een etentje bij de Italiaan en daarna nog een concert bijgewoond van Buurman in Ternat. En thuis de fles wijn soldaat gemaakt. Over twee weken zal ik er wel een op drinken, reken maar!

Vdb

In een goedkope hotelkamer in Senegal is de held van mijn fietsenmaker gestikt in zijn eigen braaksel. De dood van VDB zal Servaas, de rijwielhersteller, ongetwijfeld in diepe rouw hebben gedompeld. Met zijn maten ging Servaas kijken naar koersen waar VDB in mee reed, in de wetenschap dat hij de eindmeet nooit zou halen. Altijd was er weer die sensatie als het eeuwige talent op de startlijst stond. Waarbij iedereen wist dat deelnemen belangrijker was dan voltooien.

In augustus zagen wij hem zelf nog fietsen in Wolvertem. VDB, afgetraind maar zonder contract, in een zwart tenue, pissend in een voortuin. Het was vlak voor het begin van de kermiskoers, waarin hij zich bijna de hele wedstrijd toonde als een ouderwetse winnaar. Het mocht niet baten, ondanks de talrijke demarages van VDB, was immers vooraf bepaald dat de vedetten, waarvoor veel startgeld was betaald, om de overwinning zouden strijden. VDB eindigde nog wel bij de eerste tien, maar dat telde niet. Maar dat was altijd nog beter dan inslapen en nooit weer ontwaken in een groezelige Afrikaanse hotelkamer.