Magnapop

De tickets zaten bij ons theaterabonnement. Waarschijnlijk zonder na te denken gekocht in hele pakket van kaartjes. Magnapop was ons onbekend. Dus vooraf toch maar even geluisterd naar de nummers die op de website staan. Die deden het ergste vermoeden: monotone Amerikaanse gitaarrock uit de jaren '80. Op deze frisse novemberavond stonden de twee dames van Magnapop in een kerk in Ternat. Dat je als artiest uit Georgia, in het zuidoosten van de Verenigde Staten, in een kerk in Ternat moet gaan optreden voor een handjevol oudere jongeren, zegt wel iets over het desastreuze verloop van je muzikale carrière. Magnapop had veel weg van the return of the Benidorm bastards, twee volslanke zussen van rond de vijftig die rock en folk brengen alsof nog maar net achttien zijn. De akoestische set leek nergens op, het gitaarspel niet, de zang niet. De zangeres bewoog niet als Mick Jagger, maar als een oude taart met parelketting die zich op het jaarlijkse feest van de golfclub eens helemaal laat gaan. Om het goed te maken trakteerde de organisatie op een kriek en een frisse pint, onbetwist het beste van de avond.