Spaarkous snuift cultuur

Ze waren met 6000 vanuit heel Belgie (maar vooral uit Vlaanderen) met bussen naar Brussel gekomen voor een avondje opera. De spaarders en beleggers van Centea (en het Landbouwkrediet) waren door hun respectievelijke bankfilialen getrakteerd op een voorstelling van Nabucco, een eigentijdse bewerking van Verdi's opera uit 1842. Inplaats van handdoekensets en dozen wijn met oudjaar voor de trouwe klanten, bestond de gratificatie dit keer uit een spektakelstuk met wel 100 acteurs, muzikanten en zangers. Mijn dame en ik behoorden tot de gelukkigen, al vroegen wijn ons af wat het criterium is om te worden uitverkoren. Hoe dan ook, het publiek dat zich in weg baande naar Vorst Nationaal of in de smalle gangen van de nationale concerttempel probeerde bar of toilet te bereiken, stond model voor de spaarkous van Vlaanderen. De middenklasse die Belgie overeind houdt, de brave boeren en burgers die geen geld over de balk smijten maar zuinig leven en zoveel mogelijk opzij zetten. Kortom, goede mensen, de meeste van hen voor het eerst van hun leven in een concertzaal of bij een opera. Klanten van een kleine bank die tijdens Nabucco op de verkeerde momenten applaudiseren, tot grote ergernis van de dirigent, maar die rond middernacht met De Blauwvoet autocars en een tevreden gevoel de duisternis in reden, terug naar de bedstede, met complimenten voor de filiaalhouder die hen ook dit jaar niet had vergeten.