Verloren land

Wat is er toch aan de hand met mijn land, Nederland? Ik had de pech na vele jaren nog eens oud en nieuw door te brengen in mijn geboortestad. Mijn hoogbejaarde moeder vroeg om wat gezelschap op de laatste avond van het jaar. Wij keken naar oudejaarsprogramma's op tv en ons hartritme was hoger dan normaal. Buiten leek het wel oorlog. Noem mij gerust een vreemdeling, niet gewend aan duizendknallers en rotjes met de decibellen van een brisantgranaat. Paul de Leeuw op het scherm, maar het venster trilde bij iedere inslag van knalvuurwerk in plantsoen of aanpalende straten. En het was nog niet eens middernacht. Op het moment dat de klok het nieuwe jaar aankondigde begon generaal Mladic zijn slotoffensief. De buurman lanceerde een batterij vuurpijlen waar elke feldwebel jaloers op zou zijn geweest. Drie kwartier lang was de hemel verlicht met sterren van Chinese makelij. Wat bezielt simpele zielen om zoveel lawaai te produceren, voor duizenden euro's de lucht in te schieten? Ik begrijp het niet. Toen de rust langzaam terugkeerde - ver na middernacht en al een stuk in het nieuwe jaar - waagden wij het erop en probeerden de stad op een veilige manier te verlaten. Dat lukte en drie kwartier later passeerden wij de grens. Geen spoor meer van de oorlog. Generaal Mladic lag waarschijnlijk zijn roes uit te slapen. Blij dat wij niet in Nederland wonen.